Kirszada - Sonet

Tam, gdzie pustynny wiatr, 
Gorący, że aż strach, Sahara, 
Kwitnący ogród miał, 
Tęczowy dywan barw, Kirszada. 
To przecież istny cud, 
Czy produkuje lód włóczęga? 
Jak w piecu dmucha żar, 
A on ma ogród czar, 
Choć nigdzie wody nie ma 
I na deszcz nie wróżą z gwiazd. 

I wszędzie sadził kwiat, 
I miłość w oczach miał Kirszada, 
Rozdawał bukiet barw 
Każdemu, kto go znał, włóczęga. 
Usłyszał wielki chan, 
Że sławi cały świat Kirszadę, 
On ogród piękny ma, 
Każdemu kwiatek da, 
Aż pozazdrościł chan mu 
I przed siebie wezwał go. 

Rzekł mu chan 
Że chce taki sam ogród mieć 
Na pustyni, gdzie leje się żar. 
Chan chce ogród mieć, 
A Kirszada mówi „nie”. 
Nie uniknie on męk i kar. 

A więc wkurzony chan 
Chciał ogród zrobić sam i guzik. 
Nic rosnąć nie chce mu, 
Choć zaklinaczy stu marudzi. 
I rzekł włóczęga mu: 
„To nie jest żaden cud, o chanie! 
Mój czemu rośnie kwiat, a twój, dlaczego padł? 
Odpowiedź bardzo prosta: 
Miłość mam, a ci jej brak!” 

Choć chan mówił mi: 
„Na pustyni nie ma nic, 
Nie wyrośnie tam liść ani kwiat.”, 
Ja wiem jednak, że 
Miłość może być jak deszcz, 
Więc mój ogród trwa, a twój już padł. 

I nie miał wyjścia chan, 
Wypuścił z lochów bram Kirszadę, 
I wkrótce stał się cud 
Z zachodu aż po wschód włóczęga 
Pustynie zasiał sam 
I piękny ogród miał Kirszada, 
I okazało się, że tajemnicą jest 
Laseczka tak zabójcza, że powala wszystkich z nóg. 

Oh, girl. 
Oh, girl. 
Oh, girl. 

Choć chan mówił mi: 
„Na pustyni nie ma nic, 
Nie wyrośnie tam liść ani kwiat.”, 
Choć tak mówił chan, ja uparłem się i mam, 
W piaskach rosną me kwiaty co dnia.