Koleje losu - Mariusz Kalaga

Adam jabłek zbytnio nie lubił, 
Raczej w gruszkę wolał wbić zęby. 
Kiedy jednak Ewa prosiła, 
Do jabłoni pognał w te pędy. 
Niby wiedział, będą kłopoty, 
Przewidywał, że szef się wkurzy, 
Ale tak mu w brzuchu wierciła, 
Że wytrzymać nie mógł już dłużej. 

Kobieta bez mężczyzny więdnie, 
Mężczyzna bez kobiety marnieje, 
I zawsze od początku świata, 
Takie są już życia koleje. 
Kobieta bez mężczyzny więdnie, 
Mężczyzna bez kobiety marnieje, 
I zawsze od początku świata, 
Takie są już życia koleje. 

Myślał nawet o separacji, 
Kawalerki szukał na boku, 
Lecz szybciutko wrócił do Ewy, 
Życie bez niej nie miało uroku. 
Ewa za kimś się rozglądała, 
Rozglądała się nienachalnie, 
Ale gdzie tam, nic z tego nie wyszło, 
Nie dawała rady normalnie. 

Kobieta bez mężczyzny więdnie, 
Mężczyzna bez kobiety marnieje, 
I zawsze od początku świata, 
Takie są już życia koleje. 
Kobieta bez mężczyzny więdnie, 
Mężczyzna bez kobiety marnieje, 
I zawsze od początku świata, 
Takie są już życia koleje. 

Kobieta bez mężczyzny więdnie, 
Mężczyzna bez kobiety marnieje, 
I zawsze od początku świata, 
Takie są już życia koleje.