Małe jeziora - Halina Frąckowiak

Czyj to dom wrasta w bluszcz 
I w sen codzienności? 
To nie jej, to nie jej. 
W czyje dni słońca krwi 
Jak las cicho rośnie 
Jakby świat kończył się. 

Taki traf, akurat był film w telewizji, 
Piła sok, wierzyła w ten szklany świat. 
Kto by zgadł, że nagły jak myśl błysk decyzji 
Wszystko trwa i niby nic, lecz nie tak, 
Nie tak, już nie tak. 

I odejdzie po tej łące, 
Co wołała ją we śnie, 
Byle gdzie, byle gdzie. 
W tej udręce i rozłące, 
Która każe wierzyć, że 
Wszystko tak kończy się. 

W któryś dzień, być może jak ten, 
Przyjdzie do mnie 
Będzie deszcz, a może noc, może świt. 
Wiem już dziś, że wtedy jej nic nie odpowiem, 
Chwycę płaszcz, wybiegnę w mrok, 
Będę biec razem z nią, razem z nią. 

W któryś dzień, być może jak ten, 
Przyjdzie do mnie 
Będzie deszcz, a może noc, może świt. 
Wiem już dziś, że wtedy jej nic nie odpowiem, 
Chwycę płaszcz, wybiegnę w mrok, 
Będę biec razem z nią, razem z nią. 

Każdy ma jakiś świat, tak jak ja, 
Wciąż czeka na znak w swoich drzwiach. 
Szybciej wciąż, samotniej wciąż idzie gra. 
Przerwać ją możesz ty, mogę ja, 
Przerwać ją możesz ty, mogę ja, 
Przerwać ją możesz ty, mogę ja, 
Przerwać ją, przerwać ją, 
Przerwać ją, przerwać ją, przerwać ją, 
Przerwać ją możesz ty, mogę ja, 
Przerwać ją możesz ty, mogę ja.