Komu potrzebny żal - Andrzej Piaseczny

Na końcu świata, 
Kiedy nas łaskawy Bóg podzieli na 
To, co nam przy sobie każe trwać 
Prawdy całe pozostały za, 
Przeszłością ludzi, śmiechem ich 
Zobaczysz, czemu tęsknią przy 
Odpowiedziach, których mało tak, 
Na pytania aktualne jak. 

Komu potrzebny był? 
Przyjacielu moich dni 
Żal za tymi, co odchodzą, 
Gdy już nie ma ich. 
Kogo dziś na to stać, 
By zapytać głośno raz, 
Kiedy jak zwykle kończy się 
Przyznanie się, nie mnie. 

Na końcu świata tam gdzie stać 
Jak w poczekalni będziesz miał, 
Przed pokojem odpuszczenia win 
Niepokoju pełen mówię Ci. 

Pomyślisz tam, więc może już 
Na chwilę przed rachunkiem słów, 
Uwierzysz mnie i tym, 
Tym, co już dziś powiedzą Ci. 

Komu potrzebny był? 
Przyjacielu moich dni 
Żal za tymi, co odchodzą, 
Gdy już nie ma ich. 
Kogo dziś na to stać, 
By zapytać głośno raz, 
Kiedy, jak zwykle kończy się, 
Przyznanie się, nie mnie. 

Czas obraca nami tak jak chce 
Tak nie prawdą blisko byłem, lecz 
Dzisiaj widzę sam przeszedłem 
Wieki w myślach, więc 
Nawet, kiedy znów tak z różnych stron 
Sentymenty, czy szacunek to, 
Wiem, że to nie tylko mnie, 
Jest potrzebny, mnie. 

Komu potrzebny był? 
Komu potrzebny był? 
Kogo dziś na to stać, 
By zapytać głośno raz 
Kiedy, jak zwykle kończy się, 
Przyznaję się, nie mnie. 

Komu potrzebny był? 
Przyjacielu moich dni 
Żal za tymi, co odchodzą, 
Gdy już nie ma ich. 
Kogo dziś na to stać, 
By zapytać głośno raz, 
Kiedy jak zwykle kończy się 
Przyznaję się, nie mnie.